ഇക്കിളിപ്പെടുത്തല്‍ നമ്മള്‍ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു വികാരമല്ല. ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ തലച്ചോറിന് സമയം കിട്ടും മുമ്പേ ശരീരം പ്രതികരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇക്കിളി വന്നാല്‍ ചിരി സ്വാഭാവികമായി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു. ഇത് തമാശയല്ല, ശരീരത്തിന്റെ ഒരു പുരാതന പ്രതികരണമാണ്.

ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ പുളയുകയും നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. പലപ്പോഴും അത് ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രതികരണമായാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. അതേസമയം, നമുക്ക് സ്വയം ഇക്കിളിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം ഈ അനുഭവത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഇക്കിളി എന്നത് ചിരിയേക്കാള്‍ കൂടുതലാണ്; അത് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്.

വിനോദത്തിനല്ല, ബന്ധത്തിനാണ് ഇക്കിളി

നീണ്ട കാലം ഇക്കിളിപ്പെടുത്തല്‍ ഒരു നിസാര നര്‍മ്മ പ്രതികരണമായി മാത്രമാണ് കരുതപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്നാല്‍ ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഇത് മനുഷ്യരില്‍ മാത്രമല്ല, മറ്റ് ജീവികളിലും കാണുന്ന ഒരു സാമൂഹിക പെരുമാറ്റമാണെന്നാണ്.

PLOS One ജേണലില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പഠനം പ്രകാരം, എലികളെ സൗമ്യമായി ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, അവ സന്തോഷവും കളിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു. അതിലുപരി, അവ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗവേഷകരുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. ഇത് ഇക്കിളി വിനോദത്തിനല്ല, ബന്ധം വളര്‍ത്തുന്നതിനാണെന്ന ആശയം ശക്തി പ്പെടുത്തുന്നു.

 ALSO READ: രാവിലെ ഉണ്ടാക്കിയ ചപ്പാത്തി വൈകുന്നേരം വരെ സോഫ്റ്റായി ഇരിക്കാന്‍ ഇതു മാത്രം ചെയ്താല്‍ മതി

ചിരിയാണോ ഭയമാണോ? ആദ്യം തീരുമാനിക്കുന്നത് ശരീരമാണ്

വാരിയെല്ലുകള്‍, കഴുത്ത്, വയറ് തുടങ്ങിയ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും ദുര്‍ബലവും സംവേദനക്ഷമവുമായ ഭാഗങ്ങളിലാണ് സാധാരണ ഇക്കിളി ഉണ്ടാകുന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥ ഭീഷണിയായ സ്പര്‍ശനമുണ്ടായാല്‍ ഇവിടങ്ങളില്‍ അപകടം സംഭവിക്കാം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആദ്യം നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹം ജാഗ്രതയോടെ പ്രതികരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്ന വ്യക്തി സുരക്ഷിതനാണെന്ന് മസ്തിഷ്‌കം തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഭയം ചിരിയായി മാറുന്നത്. ഈ ചിരി, 'ഇത് അപകടകരമല്ല' എന്ന സന്ദേശം ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ക്കുള്ള ഒരു സാമൂഹിക സൂചനയായി മാറുന്നു.

നമുക്ക് സ്വയം ഇക്കിളിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചലനവും തലച്ചോര്‍ മുന്‍കൂട്ടി കണക്കാക്കുന്നു. അതിനാല്‍ സ്വയം സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ അപ്രതീക്ഷിതത്വമില്ല.
ഇക്കിളിയുടെ ശക്തി മുഴുവന്‍ ആശ്രയിക്കുന്നത് ഈ 'അനിശ്ചിതത്വ'ത്തിലാണ്. മറ്റൊരാള്‍ നമ്മെ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന അപ്രതീക്ഷിതത്വമാണ് ശരീരത്തെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അതുവഴി, നമ്മെ മറ്റുള്ളവരുമായി കൂടുതല്‍ ഇടപഴകാന്‍ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

മനുഷ്യവികസനത്തിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ ഇക്കിളിയുടെ പങ്ക്

ഭാഷ ഉദയം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ സ്പര്‍ശനം മനുഷ്യരുടെ ആശയവിനിമയ മാര്‍ഗമായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളും പരിചാരകരും കുട്ടികളോട് സുരക്ഷയും അടുപ്പവും പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ കളിയായി ഇക്കിളി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
പെട്ടെന്നുള്ള ശാരീരിക സ്പര്‍ശനം എല്ലായിപ്പോഴും ഭീഷണിയല്ലെന്ന് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിലും വ്യക്തിപരമായ അതിരുകള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും ഇത് സഹായിച്ചു. ചിരി അസ്വസ്ഥതയാകുമ്പോള്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന ബോധവും അവിടെ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്.

ബന്ധങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന സാമൂഹിക 'പശ'

ചിരി ഏതൊരു സംഘത്തിന്റെയും അന്തരീക്ഷം മാറ്റാന്‍ ശേഷിയുള്ളതാണ്. ആദിമ മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളില്‍, ഇക്കിളിയില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ചിരി സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ കുറയ്ക്കാനും പരസ്പര വിശ്വാസം വര്‍ധിപ്പിക്കാനും സഹായിച്ചു.
വിശ്വാസമുള്ള സംഘങ്ങള്‍ക്കായിരുന്നു അതിജീവിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സാധ്യത. അതിനാല്‍ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തല്‍ വെറും കളിയല്ല, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക പശയായിരുന്നു.

വിശ്വാസത്തിന്റെ നിശബ്ദ പരീക്ഷണം

ഇക്കിളിപ്പെടുത്തല്‍ എന്നത് പൂര്‍ണമായും വിശ്വാസം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു അനുഭവമാണ്. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്ര അടുത്തേക്ക് മറ്റൊരാളെ അനുവദിക്കുകയാണ് നിങ്ങള്‍.
ആ വിശ്വാസം തകര്‍ന്നാല്‍, ചിരി ഉടന്‍ അസ്വസ്ഥതയായി മാറും. അതുകൊണ്ടാണ് പരിണാമം ഇക്കിളിയെ ഒരു നിശബ്ദ സുരക്ഷാ പരിശോധനയായി മാറ്റിയത് - നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരോടൊപ്പമാണ് ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് എന്നത്, നിങ്ങള്‍ ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

ഇന്നും തുടരുന്ന ഒരു പുരാതന പ്രതികരണം

ജീവിതശൈലികള്‍ മാറിയെങ്കിലും നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹം ഇപ്പോഴും പുരാതനമാണ്. കുടുംബാംഗങ്ങള്‍, പങ്കാളികള്‍, അടുത്ത സുഹൃത്തുകള്‍ എന്നിവര്‍ക്കിടയിലെ ഇക്കിളിയും ചിരിയും ഇന്നും അതേ ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
സ്പര്‍ശം, കളി, പങ്കിട്ട വികാരങ്ങള്‍ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടേണ്ടവരാണെന്ന് ഇക്കിളി നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്‍ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്തവനല്ല.

Tickling triggers an involuntary response in the brain, making us laugh before we even have a chance to decide. It primarily stimulates sensitive areas like the ribs, neck, and stomach, creating a mix of surprise and helplessness. Interestingly, we cannot tickle ourselves effectively because our brain predicts our own movements, removing the element of unpredictability. Evolutionarily, tickling served as a bonding mechanism, helping humans and even some animals build trust, strengthen social connections, and reduce tension. Laughter from tickling signals safety, reinforces relationships, and remains a way for humans to connect through touch and play.