നിന്റെ വായിലെ പക്ഷി
പാട്ടുകള്‍ ശ്വസിച്ചു വിടുന്നുണ്ട്.
നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നു വരുന്ന പ്രകാശ രശ്മികള്‍
തീര്‍ത്തും നഗ്‌നമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഉണരണമെങ്കില്‍,
ചക്രവാളത്തെ നീ കഴുകിയെടുക്കണം.
ഓരോ ജാലകവും തുറന്ന്
ചുമരുകളെ താങ്ങി നിര്‍ത്തണം.
എനിക്കും ലോകത്തിനുമിടയിലുള്ള
ഭാഷയുടെ ലിഖിതങ്ങളെ
ഞാനിപ്പോള്‍ കീഴടക്കി തുടങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.
അതിനാല്‍,
ലോകവും ഭാഷയും തമ്മിലുള്ള അകലം
ഓരോന്നായി ഞാനിപ്പോള്‍
ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ തല ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്
ആ മിത്തിന്റെ രഹസ്യം അറിയാന്‍ കൂടിയാണ്.
പര്‍വ്വതത്തെ ചുറ്റിവരിയുന്ന
കാറ്റിന്റെ കൈകളെ
ഞാന്‍ ശകാരിച്ചു പറഞ്ഞുവിടുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടാണ്
ഈ ദൂരമത്രയും കയറാന്‍
എന്റെ നാവ് എന്നോട് മൊഴിഞ്ഞത്?
എന്തായിരിക്കും അവിടെ?
എന്റെ ആഗ്രഹത്തേയും കാറ്റിനേയും
ആരാണിങ്ങനെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?