ദുബൈ: എല്ലാ വർഷവും ഡിസംബർ 2-ന് യുഎഇ ദേശീയ ദിനം (ഈദുൽ ഇത്തിഹാദ്) ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, വെടിക്കെട്ടുകൾക്കും പതാകകൾക്കും പിന്നിൽ ഒരു രാഷ്ട്രം കെട്ടിപ്പടുത്തതിൻ്റെ മഹത്തായ കഥയുണ്ട്. ഏഴ് എമിറേറ്റുകൾ ഒന്നിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ശക്തമാകാൻ കഴിയുമെന്ന കാഴ്ചപ്പാടിൻ്റെയും ധീരമായ നേതൃത്വത്തിൻ്റെയും ഫലമാണ് ഇന്നത്തെ യുണൈറ്റഡ് അറബ് എമിറേറ്റ്സ്. 1971-ലെ ഈ ചരിത്രപരമായ യൂണിയൻ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള 7 പ്രധാന വസ്തുതകൾ പരിശോധിക്കാം.

1971-ന് മുമ്പ്, ഈ പ്രദേശം ട്രൂഷ്യൽ സ്റ്റേറ്റ്സ് എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അബൂദബി, ദുബൈ, ഷാർജ, അജ്മാൻ, ഉമ്മുൽ ഖുവൈൻ, ഫുജൈറ, റാസൽഖൈമ എന്നിവയാണ് യുഎഇയിലെ ഏഴ് എമിറേറ്റുകൾ. 1892-ൽ ബ്രിട്ടനുമായി ഒപ്പുവെച്ച ഉടമ്പടി പ്രകാരം, ഈ രാജ്യങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നു. പ്രതിരോധം ബ്രിട്ടൻ ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷ് സമ്മതമില്ലാതെ മറ്റ് വിദേശ ശക്തികളുമായി കരാറുകളിലോ പ്രദേശ കൈമാറ്റത്തിലോ ഏർപ്പെടാൻ ട്രൂഷ്യൽ രാജ്യങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ALSO READ: യുഎഇ ദേശീയ ദിനം: ടിക്കറ്റുകൾക്ക് 50 ശതമാനം കിഴിവുമായി ദുബൈ സഫാരി പാർക്ക്; സഫാരി ബണ്ടിലിനും പ്രത്യേക നിരക്ക് 

എണ്ണയുടെ കണ്ടെത്തലും യൂണിയനുള്ള പ്രേരണയും

1962-ൽ അബൂദബിയിൽ എണ്ണ കണ്ടെത്തിയതും തുടർന്ന് ദുബൈയിലും ഷാർജയിലും എണ്ണ നിക്ഷേപം കണ്ടെത്തിയതും മേഖലയെ സാമ്പത്തികമായി മാറ്റിമറിച്ചു. എന്നാൽ, ദീർഘകാല സ്ഥിരതയ്ക്കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഐക്യം അനിവാര്യമാണെന്ന ബോധം ഭരണാധികാരികളിൽ ഉണ്ടായി. സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദങ്ങളെ തുടർന്ന് 1968-ൽ ബ്രിട്ടൻ 1971 അവസാനത്തോടെ ഗൾഫിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ ഈ നീക്കം അനിവാര്യമായി.

ഷെയ്ഖ് സായിദിന്റെ ഐക്യദർശനം

യുഎഇയുടെ സ്ഥാപക പിതാവായ ഷെയ്ഖ് സായിദ് ബിൻ സുൽത്താൻ അൽ നഹ്യാൻ, ബ്രിട്ടീഷ് പിന്മാറ്റത്തെ ഒരു പ്രതിസന്ധിയായി കാണാതെ ഒരു അവസരമായി കണ്ടു. പൊതുവായ ചരിത്രവും സംസ്കാരവും പങ്കിടുന്ന എമിറേറ്റുകൾക്ക് ഒരു ഏകീകൃത ഫെഡറേഷൻ ശക്തിയും സ്ഥിരതയും അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരവും നൽകുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

ചരിത്രപരമായ അബൂദബി-ദുബൈ കരാർ

1968 ഫെബ്രുവരി 18-ന്, അൽ സംഹയിൽ വെച്ച്, ശൈഖ് സായിദും ദുബായ് ഭരണാധികാരി ഷെയ്ഖ് റാഷിദ് ബിൻ സയീദ് അൽ മക്തൂമും കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി. ഈ സുപ്രധാന യോഗത്തിൽ, രണ്ട് എമിറേറ്റുകളെ ഒരു യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കാനും വിദേശകാര്യം, പ്രതിരോധം, സുരക്ഷ, സാമൂഹിക സേവനങ്ങൾ, പൊതു കുടിയേറ്റ നയം എന്നിവ സംയുക്തമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനും അവർക്കിടയിൽ ധാരണയായി. ഇത് യൂണിയൻ കരാർ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

ബാക്കിയുള്ള അഞ്ച് ട്രൂഷ്യൽ രാജ്യങ്ങളെയും ബഹ്‌റൈൻ, ഖത്തർ എന്നിവയെയും ചേർത്ത് ഒമ്പത് സംസ്ഥാനങ്ങളുള്ള യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കാൻ ഇരു നേതാക്കളും ശ്രമിച്ചു. 1968 ഫെബ്രുവരിയിൽ ഒമ്പത് ഭരണാധികാരികളും ദുബൈയിൽ യോഗം ചേർന്ന് ഫെഡറേഷന്റെ 11 അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളിൽ യോജിച്ചു. എന്നാൽ, പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ-പ്രാദേശിക അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ബഹ്‌റൈനും ഖത്തറും സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളായി നിലകൊണ്ടു.

1971 ആയപ്പോഴേക്കും പുതിയ പദ്ധതികൾ രൂപപ്പെട്ടു. 1971 ജൂലൈ 18-ന് അബൂദബി, ദുബൈ, ഷാർജ, അജ്മാൻ, ഉമ്മുൽ ഖുവൈൻ, ഫുജൈറ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഭരണാധികാരികൾ ഒരു പുതിയ ഫെഡറേഷൻ രൂപീകരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.

1971 ഡിസംബർ 2-ന് യുണൈറ്റഡ് അറബ് എമിറേറ്റ്സ് ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രമായി ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. 1972 ഫെബ്രുവരി 10 ന് റാസൽ ഖൈമ കൂടി യൂണിയനിൽ ചേർന്നതോടെ ഏഴ് എമിറേറ്റുകളുടെ സംയോജനം പൂർത്തിയായി.

മുൻ ചർച്ചകളിൽ തയ്യാറാക്കിയ കരടുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു താൽക്കാലിക ഭരണഘടന അംഗീകരിച്ചു. 152 ആർട്ടിക്കിളുകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ ഭരണഘടന ഫെഡറൽ ഗവൺമെന്റിന്റെ ഘടന നിർവചിച്ചു.

അഞ്ച് കേന്ദ്ര അധികാരികളെയാണ് ഭരണഘടന സ്ഥാപിച്ചത്

1. സുപ്രീം കൗൺസിൽ ഓഫ് ദി യൂണിയൻ (ഏഴ് ഭരണാധികാരികളും ഉന്നത നിയമനിർമ്മാണ സ്ഥാപനവും)
2. പ്രസിഡന്റും വൈസ് പ്രസിഡന്റും
3. മന്ത്രിസഭ 
4. ഫെഡറൽ നാഷണൽ കൗൺസിൽ (FNC)
5. ഫെഡറൽ ജുഡീഷ്യറി (ഫെഡറൽ സുപ്രീം കോടതി)

ഇന്നത്തെ യുഎഇ: ആഗോള ശക്തി

രൂപീകൃതമായി അഞ്ച് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി, രാഷ്ട്രീയമായി സ്ഥിരതയുള്ളതും സാമ്പത്തികമായി ശക്തവും സാമൂഹികമായി ഒത്തൊരുമയുള്ളതുമായ ഒരു രാഷ്ട്രമായി യുഎഇ വളർന്നു. എണ്ണ ഇതര മേഖലകൾ ജിഡിപിയുടെ മുക്കാൽ ഭാഗവും സംഭാവന ചെയ്യുന്ന ഒരു ആഗോള ശക്തിയായി രാജ്യം മാറി. 200-ലധികം ദേശീയതകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജനതയ്ക്ക് സഹവർത്തിത്വത്തിൻ്റെയും അവസരങ്ങളുടെയും ഇടമായി ഇന്നും യുഎഇ നിലകൊള്ളുന്നു.

uae is going to celebrate 54 years of progress, stability, and national unity. the nation’s growth story highlights the power of togetherness, visionary leadership, and continuous development across all sectors.